هنگامی که صحبت از غلتک های جاده ای می شود، لازم است مقدمه ای کوتاه در مورد توسعه فناوری تراکم ارائه شود. از زمان های قدیم، مردم از سم و پای دام ها برای پا زدن، خمیر و فشرده کردن خاک برای تصفیه پی خانه ها، سدهای فشرده و حاشیه رودخانه ها استفاده می کردند. قبل از اواسط قرن-19، مهندسی راه غربی عمدتاً بر سنگفرش شن متکی بود و تراکم عمدتاً به نورد طبیعی توسط وسایل نقلیه متکی بود. تا زمانی که اختراع غلتک سنگی در سال 1858 توسعه سنگفرشها ترویج شد و استفاده از غلتکهای اسب کشیده برای تراکم به تدریج پدیدار شد. این اولین نمونه اولیه غلتک های جاده است. در سال 1860، غلتکهای بخار در فرانسه ظاهر شدند که باعث ارتقاء و بهبود فناوری ساخت و ساز و کیفیت روسازی سنگریزه شدند و پیشرفت را تسریع کردند. در آغاز قرن بیستم، به طور گسترده ای شناخته شد که روسازی سنگریزه بهترین روسازی در آن زمان بود و در سطح جهانی ترویج شد. مفهوم تراکم به تدریج برای مردم شناخته شد و غلتک های جاده نیز در سایت های مختلف راه سازی ظاهر شدند. در اواسط قرن{4}}میلادی، اختراع موتورهای احتراق داخلی نشاط زیادی به توسعه تجهیزات تراکم بخشید. اولین غلتک موتور احتراق داخلی در اوایل قرن بیستم متولد شد. متعاقباً غلتک لاستیک ظاهر شد و غلتک پای گوسفند و غلتک چرخ سبک تقریباً به طور همزمان تولید شدند. مردم اثر تراکم غلتک استاتیک را مطالعه کرده اند و معتقدند که افزایش وزن غلتک می تواند فشار خط آن را افزایش دهد و در نتیجه اثر تراکم را بهبود بخشد. بنابراین، برای مدت زمان قابل توجهی، مردم خود را وقف توسعه غلتک های با تناژ بزرگ کردند، با بزرگترین غلتک تایر با وزن بیش از 200 تن. با این حال، در این دوره، تغییرات در غلتک ها عمدتاً در بهبود قدرت و ظاهر منعکس شد.
